ყურანი, ურწმუნონი, 109 სურა

ყურანი, ურწმუნონი, 109-ე სურა

,,თქვი: ო, ურწმუნონო,
არ ვემონო იმას, რასაც თქვენ ემონებით;
არც თქვენა ხართ მონანი იმისა, რასაც მე ვემონები;
და არც მე ვარ მონა იმისა, რასაც თქვენ მონებდით;
თქვენ თქვენი სჯული გაქვთ, მე ჩემი სჯული!"

Tuesday, December 20, 2011

შენთან

ტკივილიანი მოდი ჩემთან,
ჩემს სიმშვიდეში, მოიტანე ისინი -
შენი ტკივილები,

მე გელოდი დროების თვლისას,
გელოდი რადგან ვგრძნობდი
შტილის აუტანლობას.

მინდოდა ქარბუქს აევსო ფილტვები
მინდოდა სუნთქვაში ყოფნა
შენი არსების.

მეგონა იქ წლების წინ ბაგაზე
ჩემს გამო იშვი, ჩემი სიყვარულისთვის,
თავს ვაჯერებდი.

შენ ტკივილი მომიტანე, შენი ტკივილი
გინდოდა შემბრალებოდი,
ტკივილს თესდი...

გაქრა ოცნებები, რომელსაც ღამით განდობდი,
შენმა ტკივილმა წაიღო. შავი ხვრელი -
ჩვენს გალაკტიკაში.

მარტოობა გზარავს , მეც შენთან ერთად.
დალევა მინდა,
ბავშვობა მინდა,
ჩემი ბავშვობის სახლი, საწოლი სარკმელთან,
დასავლეთის ცა დილით,აღმოსავლეთის მზის პირისპირ.
გაღვიძება,
შენთან მინდა...

Tuesday, December 13, 2011

პიესა

მოქმედება სულიერად დაავადებულთა საავადმყოფოში, პალატა მინიმალური დეკორაციით . მუსიკის ნაცლად ხმაური მეზობელი პალატებიდან.


ექიმი თეთრი ხალათით

ექიმი - სძინავს. (პაციენტის გვერდით , პაციენტზე)
პაციენტი - ექიმო დაფრინავს, მე დავინახე, გაფრინდა!


ფარდა იწევა, მაყურებელი დაწყებულ სპეკტაკლში შედის. ერთადერთი ლამპიონი, მიმართული სცენის მარცხენა მხარეს პაციენტების საწოლებზე.


ექიმი - მჯერა შენი, დაიძინე ჩემო კარგო.
ის, მიფრინავდა, მიფრინავდა, მიფრინავდა...- პაციენტი.

დაღამდა,
ბნელა,
სიჩუმე, სუნთქვა, წამოძახილი, მედდა...
მყუდრო ადგილს ეძებს ძილი დასაძინებლად,
დაიღალა,
დადის,
ტერფების ხმა კვალს არ ტოვებს...
მხოლოდ ერთი სხივი,
ერთადერთი,
წამით მარტო.
ორი სხივი,
შეემატა.
გაათბნენ.

ფარდა მოულოდნელად ეშვება, პარტერში შუქი ინთება.

პიესაში დასასრულს სწერია - (ფარდა)

ერთი წლის შემდეგაც ეხსომება მარტო მყოფს, მეორესთან მარტოობის წამი.
წამიც აღარ იქნება მის არსებობაში ორის მარტოობის წამის გარეშე.
გამეორდება მუდამ.
წამებამდე,
ერთის მარტოობის წამებამდე.
გრეგორის კალენდრით 15 დეკემბერი .