ყურანი, ურწმუნონი, 109 სურა

ყურანი, ურწმუნონი, 109-ე სურა

,,თქვი: ო, ურწმუნონო,
არ ვემონო იმას, რასაც თქვენ ემონებით;
არც თქვენა ხართ მონანი იმისა, რასაც მე ვემონები;
და არც მე ვარ მონა იმისა, რასაც თქვენ მონებდით;
თქვენ თქვენი სჯული გაქვთ, მე ჩემი სჯული!"

Tuesday, May 25, 2010

26 მაისი

ხვალ ჩემი ბიბი ერთი წლის ხდება.
უკვე ექვსი თვეა ჩემთანაა და ვერც წარმომიდგენია თუ არსებობდა დრო , როცა ის არ იყო .
ცოტა ანცია, ცოტ-ცოტა ეშმაკობებიც იცის, მაგრამ ძალიან საყვარელია.
ხვალ კიდე ეროვნული დღესასწაულია, მაგრამ ეს დღე რატომღაც არასდროს ყოფილა ეროვნული, ვერც ვგრძნობ- გულწრფელად . შეიძლება იმიტომ , რომ ბავშვობიდან ჩაგვინერგეს ამ დღისადმი გაორებული აზრი. როგორც დღე დამოუკიდებლობისა და დღე ვითომდა შემთხვევითი მოვლენისა. საქართველოს მთავრობას არ უნდოდაო და ა.შ. სოციალისტები , კოსმოპოლიტები და კიდე რა არა.
დამოუკიდებლობის აღდგენას კი იურიდიული საფუძველი უნდა და თუ ,,სხვათა" შორის ამაზეც დაფიქრდა ხალხი და რეალურ პოლიტიკურ სიტუაციას ითვალისწინებდა ეს ყოფილა ღალატი. ,,ცხელი" აზროვნება გადაგვიყოლებს.
პირველი სოციალ-დემოკრატული რესპუბლიკა მსოფლიოში- განა ასე გასამეტებელია?! მხოლოდ იმისთვის, რომ მაშინდელი მსოფლიოს პროგრესული საზოგადოების მსგავსად აზროვნებდა და აპირებდა სეკულარული სახელმწიფოს შექმნას?!
ჩვენ გვინდა მივივიწყოთ ჩვენი ისტორიის საუკეთესო ეპიზოდი. ის რაც მართლაც მნიშვნელოვანი მივეცით მსოფლიოს.
ასეთი გაორეული დღე არად ღირს.
დამოუკიდებლობა მისი ავტორების გარეშე არ მინდა!

მე ხვალ ჩემი ძაღლის დაბადების დღეს აღვნიშნავ!

Thursday, May 20, 2010

როცა არაფერი ხდება

ძნელია წერო მაშინ, როცა 23 წლის ასაკში, შენს ცხოვრებაში არაფერი ხდება მნიშვნელოვანი.
ელი ისეთ რამეს , რაც არ მოხდება. მხოლოდ იმიტომ , რომ არც იცი რას ელი და რომც მოხდეს ვერ მიხვდები, რომ ეს იყო.
ბედნიერი ხარ, მაგრამ არ იცი რატომ?!
გიყვარს , მაგრამ არ იცი ვინ?!
გსურს,მაგრამ რა?!
და ასე მიგორავს დღეები.
დრო შენთვის მზის ამოსვლიდან ჩასვლამდე და პირიქითაა.
გეზიზღება საკუთარი თავი და ესეც არ იცი რატომ?!
ყველაფერი მსუბუქია და გამაღიზიანებელი. იმაზე უფრო ვიდრე კუნდერასთან.


მოზამბიკა

ამ დღეებში, ანუ ბოლო ჟამს ამეკვიატა!
თუ არ მოვიშორე მოზამბიკაზე ფიქრი, დამღლის და გამომწურავს (ასე ვიცი).
ბანალურია.
არაპოეტური, რომ ვერ ვკითხულობ ისეთი. უმეტესად ასეა.
იყო ერთი მოზამბიკა,
შავი ბიჭი.
აჭარელი, მუსლიმი მშობლებით და ქრისტიანი და-ძმებით.
ერთი კომპლექსიანი, დაქნეული და თითქოს საცოდავი პერსონა.
თითქოს იმიტომ, რომ თავისი მსგავსების დარად ქვემოდან მოაზროვნე, კეთილშობილი იერით.
საკუთარი პერსონის აქტიურად გამომყენებელი.
ჰქონდა ისტორიები.
ისეთები ზრდილობისთვის თუ მოუსმენდი, თანაც ისე ჰყვებოდა ამ თავგადასავლებს- ზრდილობასაც გააჩნია.
სისულელეებზე იცინოდა- უფრო ნერვიულად.
როცა მისი ქცევით გაღიზიანდებოდი და დაგეტყობოდა, ზურგზე ხელს დაგარტყამდა და გეტყოდა ,,კაცი ხარ, კაცი!"
როგორ მძულდა მისგან ეს სიტყვები.
არ დარჩენილა სულმდაბლობა , რომ არ ეკადრა. გარეგნულად კი სულელურად კეთილშობილი.
ერთ დღეს გავიგე, რომ მოზამბიკამ თავი მოიკლა.
ერთადერთი ქცევა , რომელიც დავუფასე.