ყურანი, ურწმუნონი, 109 სურა

ყურანი, ურწმუნონი, 109-ე სურა

,,თქვი: ო, ურწმუნონო,
არ ვემონო იმას, რასაც თქვენ ემონებით;
არც თქვენა ხართ მონანი იმისა, რასაც მე ვემონები;
და არც მე ვარ მონა იმისა, რასაც თქვენ მონებდით;
თქვენ თქვენი სჯული გაქვთ, მე ჩემი სჯული!"

Tuesday, November 29, 2011

თოვლი

დაღლილმა ხელმა დაუხუჭა თვალი.
წამები გავიდა უკანასკნელი ამოსუნთქვიდან,
მას ადრე თუ გვიან დაივიწყებენ
კანონზომიერებას შეუერთდება პატარა არსება.
დანარჩენი რიტუალია,
ტრადიცია.
ადამიანები.
სიტყვები, ისევ სიტყვები.
შენ დედამიწის მეორე მხარეს,
საწოლში მშვიდი ძილით გძინავს.
ის არავინაა შენთვის. ვერ გრძნობ.
არ გეცოტავება გარემო უმისოდ.
დილით თვალხილულს თოვლის ფანტელი გხვდება.
არაა იისფერი,
არც ქალწული იყო ოდესმე.
გიხარია ბავშვური აღტაცებით.
წარმოიდგენ როგორ დადიხარ მასზე.
ხმას შეხებისას.
ჩაისუნთქავ მოჭარბებულ ჟანგბადს...
შენ ჯერ კიდევ გაქვს დრო.
იქ სხვაგან კვდებიან ,
ყოველი წამი დაბადებისაა…
გარდაცვალების.
გიყვარს თოვლი
თოვლი

Sunday, November 13, 2011

1 დეკემბერი

მე სასწაულის არ მჯერა,
არც შენი მჯეროდა როდესაც გიყურებდი, მაგრამ არსად გავქცეულვარ,
სუსტი თუ ძლიერი?
წაიღოს კითხვები ქარმა.
ვიყო სუსტი,
ვიყო ძლიერი,
შეცვლის სიტყვები რამეს?!
ისევ მოვედი კედრის ტოტებ ქვეშ,
ვიცი შენ არ მოხვალ,
არც გელი,
უბრალოდ მსურს აქ ვიყო,
არ გეძებ,
არც სასწაულის მჯერა,
ვჯდები მიწაზე,
ნამიან მიწაზე,
იწვიმა ისევ,
გუშინ ძველებურად არყის ბოთლი ჩავცალე მოგონებებთან ერთად, მომენატრე...
შენ არასდროს გესმოდა ჩემი სიყვარულის თრობისადმი,
მარტოს მაგიდასთან ჩამომეძინა...
გუშინ
ვჯდები მიწაზე და არ ვფიქრობ, არც მზერაა მიმართული, მისი სურნელიც აღარ მათრობს.
მხოლოდ ვარ!
მხოლოდ ვარ!
მხოლოდ ვარ ისევ!
ბოლოჯერ ვიცი...
მე სასწაულის არასდროს მწამდა...
მაპატიე...
მხოლოდ ვარ მასში,
აქ არაფერია ჩემი,
მაპატიე...
გიღალატე?!