ყურანი, ურწმუნონი, 109 სურა

ყურანი, ურწმუნონი, 109-ე სურა

,,თქვი: ო, ურწმუნონო,
არ ვემონო იმას, რასაც თქვენ ემონებით;
არც თქვენა ხართ მონანი იმისა, რასაც მე ვემონები;
და არც მე ვარ მონა იმისა, რასაც თქვენ მონებდით;
თქვენ თქვენი სჯული გაქვთ, მე ჩემი სჯული!"

Tuesday, December 20, 2011

შენთან

ტკივილიანი მოდი ჩემთან,
ჩემს სიმშვიდეში, მოიტანე ისინი -
შენი ტკივილები,

მე გელოდი დროების თვლისას,
გელოდი რადგან ვგრძნობდი
შტილის აუტანლობას.

მინდოდა ქარბუქს აევსო ფილტვები
მინდოდა სუნთქვაში ყოფნა
შენი არსების.

მეგონა იქ წლების წინ ბაგაზე
ჩემს გამო იშვი, ჩემი სიყვარულისთვის,
თავს ვაჯერებდი.

შენ ტკივილი მომიტანე, შენი ტკივილი
გინდოდა შემბრალებოდი,
ტკივილს თესდი...

გაქრა ოცნებები, რომელსაც ღამით განდობდი,
შენმა ტკივილმა წაიღო. შავი ხვრელი -
ჩვენს გალაკტიკაში.

მარტოობა გზარავს , მეც შენთან ერთად.
დალევა მინდა,
ბავშვობა მინდა,
ჩემი ბავშვობის სახლი, საწოლი სარკმელთან,
დასავლეთის ცა დილით,აღმოსავლეთის მზის პირისპირ.
გაღვიძება,
შენთან მინდა...

Tuesday, November 29, 2011

თოვლი

დაღლილმა ხელმა დაუხუჭა თვალი.
წამები გავიდა უკანასკნელი ამოსუნთქვიდან,
მას ადრე თუ გვიან დაივიწყებენ
კანონზომიერებას შეუერთდება პატარა არსება.
დანარჩენი რიტუალია,
ტრადიცია.
ადამიანები.
სიტყვები, ისევ სიტყვები.
შენ დედამიწის მეორე მხარეს,
საწოლში მშვიდი ძილით გძინავს.
ის არავინაა შენთვის. ვერ გრძნობ.
არ გეცოტავება გარემო უმისოდ.
დილით თვალხილულს თოვლის ფანტელი გხვდება.
არაა იისფერი,
არც ქალწული იყო ოდესმე.
გიხარია ბავშვური აღტაცებით.
წარმოიდგენ როგორ დადიხარ მასზე.
ხმას შეხებისას.
ჩაისუნთქავ მოჭარბებულ ჟანგბადს...
შენ ჯერ კიდევ გაქვს დრო.
იქ სხვაგან კვდებიან ,
ყოველი წამი დაბადებისაა…
გარდაცვალების.
გიყვარს თოვლი
თოვლი

Sunday, November 13, 2011

1 დეკემბერი

მე სასწაულის არ მჯერა,
არც შენი მჯეროდა როდესაც გიყურებდი, მაგრამ არსად გავქცეულვარ,
სუსტი თუ ძლიერი?
წაიღოს კითხვები ქარმა.
ვიყო სუსტი,
ვიყო ძლიერი,
შეცვლის სიტყვები რამეს?!
ისევ მოვედი კედრის ტოტებ ქვეშ,
ვიცი შენ არ მოხვალ,
არც გელი,
უბრალოდ მსურს აქ ვიყო,
არ გეძებ,
არც სასწაულის მჯერა,
ვჯდები მიწაზე,
ნამიან მიწაზე,
იწვიმა ისევ,
გუშინ ძველებურად არყის ბოთლი ჩავცალე მოგონებებთან ერთად, მომენატრე...
შენ არასდროს გესმოდა ჩემი სიყვარულის თრობისადმი,
მარტოს მაგიდასთან ჩამომეძინა...
გუშინ
ვჯდები მიწაზე და არ ვფიქრობ, არც მზერაა მიმართული, მისი სურნელიც აღარ მათრობს.
მხოლოდ ვარ!
მხოლოდ ვარ!
მხოლოდ ვარ ისევ!
ბოლოჯერ ვიცი...
მე სასწაულის არასდროს მწამდა...
მაპატიე...
მხოლოდ ვარ მასში,
აქ არაფერია ჩემი,
მაპატიე...
გიღალატე?!

Sunday, October 2, 2011

ბინდი

ბინდი,
ბუნდოვანება,
მომავალს ნუ ეძახი , ის არსადაა, არ არსებობს
მოგვატყუეს,
ვთქვათ სიმართლე - თავს ვიტყუებდით.
დღეს რა ფერია?
ნაცრისფერი, ჩამქრალი მზერა.
ნარჩენი ალისფერი ნაკვერჩხლის.
როდის ჩაიწვა?
ვერ ვიკითხავ, ვიცი პასუხი არსადაა.
დროს გაყვა მხურვალება, ცეცხლი.
შემოდგომა,
ადრეული შემოდგომა.
მთაში პირველი თოვლი მოვიდა - საუბრობდა ეკრანზე დიქტორი ბიჭი.
გაღიმებული სახით იჯდა თბილ სტუდიაში,
რა უხაროდა?!
დღეს ასრულებდა, მიდიოდა ალბათ თავის ფერფლისფერ სახლში.
ცეცხლს შეუკეთებს ბებო სოფლად რკინის ღუმელში; ნაკვერჩხლები ექნება რცხილას, რკინის ციხეში გამოკეტილი.
ჩაინაცრება იქვე.
ბუნდოვანება.

Sunday, September 18, 2011

წერილი დედას

გიყვარვარ, ვიცი ...
ჩემთვის კარგი გინდა მხოლოდ, გინდა ღირსეულად ვიცხოვრო...
გინდა ტკივილისგან დამიცვა...
რთულია შენთვის იმის გააზრება , რომ მე გავიზარდე და ჩემი ცხოვრება მაქვს. უნებურად ეგოიზმი გიპყრობს, გინდა ჩამიკრა ისევ, მაგრამ მაშინებს შენი ხელების სითბო დედა, მაშინებს რადგან ისინი ძლიერი ძალით შემომჭდობია გარსს და სუნთქვის საშუალებას არ მაძლევს.
მტკივა შენი ცრემლები,
ვცდილობ ჩემები დავმალო რადგან გატკენ ვიცი მათი ხილვით.
გამიშვი გთხოვ, მომეცი საშუალება შეცდომები დავუშვა გზაზე, რომელიც მარტომ უნდა გავიარო.
ეს ჩემი ცხოვრებაა...
გამიშვი, რომ მიყვარდე.
გამიშვი, რომ დავბრუნდე თავისუფალი.
გამიშვი, რომ სიზმრად გნახო, მომენატრო.
მტკივა დედა...
გთხოვ...

Tuesday, August 9, 2011

ჩადი მზეო

ნერვებზე დადიან,
ჩექმებს სტკივა, მათ არა.
გზა ძველია
გამოცდილი.
ოფლი მოსდით სამხრეთის მზის სხივების შვილებს.
ივლიან,
ჩემს ნერვებზე,
მათ გზაზე,
ხშირად ივლიან ვიდრე არ გაცვდება.
ნეტა მზე ჩავიდეს,
შესვენების დრო დადგება.
ძილი,
მათი უმზეო ძილი,
დასვენება.

კარვების ბანაკი, თუნდაც დროებით, სიმძიმეს გავუძლებ ოღონდაც არ იარონ.
ვის მივმართო?
ვინაა მათში პირველი?
სამხრეები არ გაქვთ გახუნებულ მხრებზე?

ჩადი მზეო


Monday, August 8, 2011

კივილი


ნათელი,
ქუთუთო იცავს ბნელს
Le Vieux Piano
რადიოლა სიხშირის ხარვეზს დაადევნებს,
ყური უნებურად ტვირთავს ბგებერებს,
სარეცხის თოკის გამო კამათობენ ეზოში მეზობლის ქალები,
ჭერზე პეპელა უძრავად ღამეს ელოდება ელექტრონის მოკიაფე ნათურის ირგვლივ მოძრაობის შესასრულებლად, რომელიც ცეკვას დაემგვანება ხვალ.
საწოლი სხეულის მოძრაობასთან ერთად, ლითონის ტკივილს გადმოსცემს...
სირენის ხმა პორტიდან,
კივის.
ტრამვაი თავის რეისს ასრულებს ფანჯრებთან.
მობეზრებული როლი,
როლები,
დაიშრიტა.
გადაბრუნდა
კედელი -
ვარდისფერი ვარდები მზის სხივებით გამოხუნებულ ქაღალდზე
შპალერი
ახალგაზრდა წყვილმა გააკრა ალბათ,
გაფართოებასთან ერთად, რომ მიატოვეს აქაურობა.
არასდროს ადგება!
სხეული ტკივა,
სიმღერა იცვლება,
დრო,
დრო,
დროსთან აღაარაა.
გაიყარნენ.

Tuesday, April 5, 2011

დღეს ისევ ვაგრძელებ სვლას

ტკივილს, რომელსაც ვგრძნობდი
უწოდა -
,,სიყვარულის გამოცდილება!"
ამიხსნა თავი და ბოლო,
შუა დახატა ფართე ტილოზე,
თუმცა მისი ცქერისას თავში გამიელვა აზრმა:
,,მან არაფერი იცის სიყვარულის შესახებ!"
თავაზიანი მადლობა, დამშვიდობება და გზა.
მრჩეველს და გულისხმიერ ადამიანს რა დალევს ჩვენს უძველეს ელადაში.
აქ იშვა სიბრძნე და იგია განფენილი ბალკანეთის დაჭრილ ქვიშაზე.
მათი მარტივი აზრები, მარტივი წინადადებებით გადმოცემულნი
დამყვება გზად მოარულ მთხოვნელს.
ჩემი ჯოხი გაცვდა მიწაზე შეხებისას,
ფეხი დასკდა სიშიშვლისგან,
ხელებზე კორძები ამომდის ასაკისგან
წყალშიც არ მსურს საკუთარი ანარეკლის ხილვა,
რომელსაც განსაკუთრებით თავაზიანი ხალხი თუ შეხედავს ზოგჯერ.
გრძელი გზა ,
დაცოტავდა ცოდნა საწყისთან დაშორების შემდეგ.
გაცრუვდა იმედები.
ჩვევა -სიარული!
მიზეზი აღარ მაქვს,
მიზნები გაქრა,
დღეს ისევ ვაგრძელებ სვლას.

Saturday, March 12, 2011

იამაგატა

ზღვა მშვიდია, გემების სირენების ხმაური უბნევს აზრებს იამაგატას. მიუყვება ბეტონის გემთმისადგომს შუახნის იაპონელი და ფიქრობს.
დღე ჩვეულ რეჟიმში დაიწყო გემთმფლობელ კომპანია ,,კაროს" თანამრობლისთვის. მზის სხივებს აყვა თავისი მორჩილი სხეულით. ისაუზმა მეუღლესთან და ორ შვილთან ერთად.
გაემზადა წასასვლელად. კომპანიის ოფისამდე გზას 47 წუთს ანდომებს მწვანე მატარებლით ყოველ სამუშაო დღეს იამაგატა. სახლიდან ორნი გამოვლენ უფროსი ვაჟი მაცუკატა არიტომო , მოზრდილი 14 წლის ბიჭი და ის. გზა 12 წუთში გაიყოფა მათთვის.
იოკოგამას ინგლისური კოლეჯის საბანკო ანგარიშზე, ყოველწლიურად იამაგატას შემოსავლის მესამედი ირიცხება. მისთვის შვილების განათლება უმთავრესია, მალე თანხა გაორმაგდება. მცირე დრო დარჩა რაც უმცროსი ოკუმა არიტომო მათთან ერთად დატოვებს სახლს დილით.
ორი წელი და სამი თვე გავიდა რაც მამა ტაკაჰასი არიტომო გარდაიცვალა და შვილს მემკვიდრეობად გამძლეობა და საინჟინრო განათლება დაუტოვა. კაცი მუდამ გრძნობდა საკუთარ თავში საშუალო ნიჭს ტექნიკური საგნებისა, ამიტომ ინჟინერია სამუშაო გამოცდილებად არასდროს უქცევია. 17 წლის წინ კომპანია ,,კაროში" გამომთვლელის დაბალი თანამდებობა დაიკავა, მას მერე იქ მუშაობს და კვირაში ექვსი დღე მსგავსად იწყება. ტექნოლოგიების განვითარებამ სამუშაო ასატანი გახადა , თუმცა იამაგატა არასდროს გამოხატავდა უკმაყოფილებას. ღიმილი სახეზე და უფროსის მორჩილება მისი გენეტიკური საფუძვლებს შეადგენდა. ოთხი წლის წინ მანაც იგრძნო უფროსად თავი. კომპანიამ დაუნიშნა მეორე გამომთვლელი , ახალგაზრდა კაცი ჰატოიამა ჰაიატო. პირველ ხანებში გაუჭირდა მისი ამერიკული განათლების გამო განსხვავებული ხასიათთან შეგუება. ჰატოიამა ამერიკულ-იაპონურ ოჯახში გაზრდილი შეერთებული შტატების დელავერიდან დაბრუნებული ახალგაზრდაა, შეეგუა უფროს, შეეწყო. დაიბრუნა იაპონური ხასიათი. მათ შორის ამ ხნის განმავლობაში მორჩილების გრძნობის გარდა მეგობრობა ვერა და ვერ ჩამოყალიბდა, თუმცა არცერთს სურდა ეს, ვინაიდან საჭიროებას ვერ ხედავდნენ.
მეშვიდე სართული, მაგიდების მწკრივი.
სამსახურში მისულს, თავის მაგიდასთან წერილი დახვდა სადაც ეწერა: მეშვიდე განყოფილების უფროსი იკედა ჰუმიმარო მიიღებდა თავის კაბინეტში იამაგატა არიტომოს დღის ცვლის დასრულების შემდეგ 17:09 საათზე.
დაიბნა. ორჯერ ყოფილა უფროსის კაბინეტში რაც აქ მუშაობს, პირველად როდესაც დაინიშნა, აწ პენსიაზე მყოფ ძველ მენეჯერ ტანაკა ოსატის დროს და როდესაც მადლობა გამოეცხადა ათი წლის მუშაობის გამო დღევანდელ უფროსთან.
დღე ნერვიულობაში გაატარა იამაგატამ, ცდილობდა არ შეტყობოდა , არ უნდოდა ჰატოიამას სცოდნოდა. სამუშაოს დიდი ნაწილი მას დაავალა, უმეტესი დრო ლოდინში გაილია. ღიმილის მიუხედავად სხეული გასცემდა მალე მის გრძნობებს.
თანდათან დრო ახლოვდებოდა და გულისცემაც ემატებოდა.
მძიმე ნაბიჯებით გაემართა დერეფნის ბოლოს , მენეჯერის ოფისამდე. სამი წუთი მოსაცდელში და იქაა.
პატარა ოთახი დიდი ადამიანებისთვის. მისთვის ის არასდროს ყოფილა ფასეული, რადგან იცოდა არასდროს ექნებოდა. თბილად მიიღო თეთრწვერა ოდნავ მასზე მაღალმა თხელი არნაგობის მამაკაცმა, მიუთითა მის წინ დამჯდარიყო. კეთილგანწყობით აუხსნა მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის მსვლელობა, კომპანიაში დაგეგმილი რეფორმები და მიადგა იამაგატასთვის ყველაზე რთულად მოსასმენ თემას - თანამშრომელთა ოპტიმიზაციას. მადლობა გადაუხადა გაწეული პატიოსანი შრომისთვის და კანონის მოთხოვნების შესრულებაც დაპირდა კომპანიის სახელით.
იამაგატა არიტომო დღეიდან აღარ იყო მათი დიდი ოჯახის წევრი. ღიმილით დაემშვიდობნენ ერთმანეთს.
დაშორება რთულია ადამიანისთვის ვისაც ცხოვრების ნახევარი ერთი საქმე უკეთებია და არც იცის, როგორ განაგრძოს შემდეგ. ფრაგმენტულად გაუევლებდა მისი ახლანდელი მდგომარეობა, კომპანია, ოჯახი, შვილები, მეუღლე, სათნო ქალი მისი ცხოვრების ნამდვილი თანამგზავრი, ღამით როდესაც ყველას სძინავს ჩასჩურჩულებს ხოლმე მას ,,ჩემი მურასაკი შიკიბუ" ქალი კი აკოცებს ხოლმე. უყვარს.
როგორ უთხრას . რთული დროება დაუდგა ოჯახის უფროსს.
მატარებლითვე დაბრუნდა. გზად გაზაფხულის წვიმამ დაფარა ჰორიზონტი. მომეტებულად თავისუფლდებოდა ღრუბლის ნაცრისფერი დიდი ფილა წყლის ჭარბი რაოდენობიდან. ბნელი არ იდგა, თუმცა ატმოსფერო წვიმის გამო სიბნელის ილუზიას ქმნიდა. მატარებელი საათში 280 კმ ავითარებდა. იჯდა წითელი ხელოვნური ტყავით დაფარულ სავარძელზე და ირგვლივ დამღლელ სამუშაო დღის შემდეგ მასსავით სახლში დაბრუნებელ ადამიანებს ვერც კი ამჩნევდა. ასეთ დროს უმეტესობა მათგანი ვაგონში სხვადასხვა პოზიციაზე მყოფი ,,მშრომელი არსებებით" იყო სავსე. ადრე უყვარდა მათზე მალულად დაკვირვება, ასე დრო უფრო სწრაფად გადიოდა, ახლა კი დრო მისთვის არ არსებობდა. შუშებს წვიმის წვეთები შემადგენლობის მოძრაობის გამო გვერდულად ეცემოდა და ხელს უწყობდა მასში ჩაბუდებულ უიმედობის განცდას.
სადგურიდან დასახლებამდე რამდენიმე წუთის გზა ფეხით გაიარა. სველდებოდა სხეული ვინაიდან ტანისამოსი ჩამოსვლისთანავე გაიჟღინთა ,,ზეციური" წყლით.
სახლი იოკოგამასთან სანაპიროს გასწვრივ დაშორებულ პატარა ქალაქ-დასახლებაში ოთხი წლის წინ შეიძინა დანაზოგით და საბანკო სესხით , რომელსაც დღესაც იხდის და კიდევ ექვსი წელი უნდა გადაიხადოს. საკითხავია რით? კითხვას უსვამს საკუთარ თავს, შვილების განათლება, ოჯახის გამოკვება, გადასახადები. დაიწყებს მუშაობას! მაგრამ სად ? სამუშაო ძებნა კრიზისის დროს! არ დაიშურებს ენერგიას, მაგრამ საიდან დაიწყოს?
გამოჩნდა სახლი, მცირე მიწის ნაკვეთზე მდგარი ერთსართულიანი ნაგებობა, ხუთი სარკმლით და ორი შესასვლელი კარით. მოხუცმა ვაკაცუკი გონბეიმ , ცრემლიანი თვალებით გადასცა მისი გასაღები იამაგატას, ალბათ აღარცაა ცოცხალი ლამაზი მოხუცი იაპონელი, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ევროპაში მოგზაურობა გადაეწყვიტა და თავისი ცხოვრების 50 წლიანი თანაცხოვრების მერე პირველად გაუყვა მარტო მოგზაურის გზას აღსასრულის შესახვედრად. ნეტა სად მოუსწრო დასასრულმა ვაკაცუკი გონბეის? იქნებ დაბრუნდა კიდეც სამშობლოში და ამომავალ მზის ყურებისას მიიცვალა მშვიდად.
მამაკაცის ფიქრებმა დაასრულა გზა სახლამდე.
პატარა ოკუმა კარებშივე შეეგება მამას. შუბლზე აკოცა ბავშვს. ქალი შეაშფოთა მისმა შესახედაობამ. ხის იატაკზე წყლის წვეთების დაცემის ხმამ გამოაფხიზლა იამაგატა, დაყვა ცოლის ნებას და სააბაზანო ოთახში შევიდა. პატარა ოთახი სულ ოთხი კვადრატული მეტრის ფართის, შავი კაფელი ირგვლივ. ცხელ შხაპს იღებს , უფრორე მექანიკურად. გამოდის და იმშრალებს თეთრი ხაოიანი ქსოვილით, იმოსება. სხეულში უსიამო შეგრძნება , სახსრები ტეხს.
ივახშმებს ნაადრევად, დაარღვევს წესს თავისივე დანერგილს, ვერ დაელოდება მაცუკატას, წუთი-წუთზე მოვა. თუმცა ხვალ კვირაა სახლში იქნება ოთხივე არიტომო და ეტყვის ყველაფერს მათ, იძინებს. ღამით სიცხისგან გათანგულს , მეუღლე საღამურ პიჟამას უცვლის , წამლის აბს გადაყლაპავს და ძილს განაგრძობს.
დილით სამი არიტომო ისაუზმებს, ოჯახის უფროს არ შეუძლია შეუერთდეს მათ. სიცხემ აუწია ყოფილ გამომთვლელს.
ძლიერი რყევა აღვიძებს, კედელთან მდგარი კარადა საწოლის მარცხენა კიდეს ეცემა. სწრაფად ტოვებს ოთახს და სამზარეულოში შერბის, მაგიდის ქვეშ დედის მკლავებში ბავშვები არიან. კედელი წამებში ირღვევა, მხოლოდ გახედვას მოასწრებს იამაგატა.
წყალი. არავინ ყვირის, მცირე დრო და დაბნეულობა არ აძლევთ მათ ამის საშუალებას. ოკუმა დედას ძლიერ ეკვრება. წყლის ხმა...

ექვსი დღის შემდეგ მხოლოდ უფროსი არიტომოს ფერფლი გაიბნა მშობლიურ მხარეში, მამის ტაკაჰასი არიტომოს მსგავსად.


Monday, March 7, 2011

სიცრუე

ბევრჯერ შემიხედავს მათთვის ღამით, როცა ლამაზი ქუთუთო იდგა ჩვენს შორის.
მიკოცნია ფრთხილად,
მიყვარდა ძლიერ!
მათ შეეძლოთ ეცრუად როდესაც მიყურებდნენ...
ჩემი ხელები გრძნობდა შენსას,
სხეული - სხეულს,
თუმცა თვალები იტყუებოდნენ.
შენი სული ცდილობდა მოეკლა ჩემი.
ძლიერ
ძლიერ
ძლიერ
მტკივა
მტკივა დრო, ჩვენი დრო -
სიცრუის წამები,
წამებად იქცა ის რაც სიმართლე იყო ოდესღაც.
მზე დღესაც ამოვიდა,
ხვალაც ამოვა, ის წარსულს ვერ დაინახავს
ვერ გაათბობს -
მე ისევ მიყვარხარ, მაგრამ მიჭირს ჩავხედო თვალებს, რომლებიც მატყუებდნენ მზერისას.

კონსტანტინოს კალასტრატისი

1911 წელი

Sunday, February 6, 2011

ზედმეტი სიტყვები

ზედმეტი სიტყვები,
ასეთებიც არსებობენ სივრცეში,
დაფარფატებენ და პატრონს ეძიებენ,
სულ ტყუილად წარმოიდგინე ფარვანა, ისინი არ ჰგავს მას,
არავის ქვეყნად.
კილომეტრებს გადიან თავიანთ მოგზაურობისას და თუ გაუმართლებთ
იპოვიან დასასრულს.
სად იქმნებიან ისინი?
სად აქვთ ბინა, ზამთარში სიცივისთვის თავშესაფარი?
არაფრისგან წარმოიშობიან, თუ ყავთ ჩემებრ მოცლილი ქვეყნათ?
ვერასდროს გავიგებ, რადგან მათ თავიანთი თავი გადააქვთ,
თუმცა არასდროს არიან თავისუფალნი,
ისინი ზედმეტნი არიან,
მაგრამ ვისთვის?

შენი სიტყვები,
როდესაც უსულოდ მოევლინა ქვეყანას ჩვენი ყრმა
გულიდან მოდიოდნენ ისინი,
კლდეზე უფრო მყარი
რკინაზე ცივი.
სიტყვას ნუ მოიტოვებ საყვარელო,
არ გაფანტო,
ნუ დატანჯავ,
რადგან არავინ იცის, რას განიცდის ის ამ სიცივეში, მარტო სივრცეში.
შეიბრალე!
ისინი ჩვენი არ შემდგარი მომავალის ბედს გაიზიარებენ
უსუსური ყრმის,
მუცლად სიცოცხლე, რომ შეძლო მხოლოდ და განმარტოვდა.
მიგვატოვა,
სამუდამოდ.


კონსტანტინე კალასტრატისი

1908 წ.

Saturday, January 22, 2011

* * *

მე დავბადე სიმართლე შენთვის,
ტკივილის გარეშე,
ცხოვრება გასაძლისი გახდა და ავიტანეთ ამიტომაც,
ერთხელაც გადაწყვიტე სიმართლე, სიმრთელით ჩაგენაცვლებინა.
გთხოვე,
გახსოვს რამდენი?
არ მოიშალე და
გაურიგდი ბედს.
გიცავდი, რადგან მიყვარდი,
მიყვარხარ დღესაც...
ვერ გპატიობ!
ყოველთვის , როდესაც ჩემს თვალებს გადააწყდები ხვდები და გამირბი.
ჩვენ აღარ გვყოფნის მრთელი,
ხარბია წუთისოფელი,
ჩვენს ირგვლივ მთებია,
ზღვებია,
ვეღარ ვგრძნობთ მათ.
ვცხოვრობთ.
ბოლოს გადავიქცევით უგრძნობ არსებებათ,
მექანიკურებად.
იცი
მე დავბადე სიმართლე შენთვის,
შენ ის მოკალი, უსუსური.
მე მოგეცი ამის უფლება და გავხდი თანაზიარი
ყოველდღე ვმარხავთ მას!
სიმართლეს - ჩემს პირმშოს!
ცრემლიც არ გაგვაჩნია,
რა დაგვემართა?!

კონსტანტინე კალასტრატისი

1923 წ.

Wednesday, January 19, 2011

სისხლი

წარმართული დღესასწაული,
სისხლი
წითელი ზღვა.
ო, როგორ მიყვარდი მაშინ , როდესაც ქალწულობა მაჩუქე.
ჩვენ ერთად ვიხილეთ სისხლი.
შენ აღარ ხარ,
მაგრამ მიწა გაიჟღინთა ადამიანთა წითელი ცრემლით.
მშვიდობა არავის სურს,
ეკლესიებში ზარს, გამარჯვებების აღსანიშნად რეკენ ძალუმად.

მე ავისრულე ოცნება -
ჩვენი ოცნება საყვარელო
დავტოვე ბებერი მატერიკი, ჩვენი კუნძული
და შავ მიწას შევაფარე თავი.
ო, როგორ შეგრცხვებოდა თეთრების გამო,
ადამიანობის გამო!
აქ ყველგან შიმშილი და მონობაა.
მზე მწველია,
მუსიკა ერთდროულად სიხარულს და მწუხარებას მღერის,
აფრიკა!
გუშინ მზის ჩასვლისას მომაკვდავ სპილოს თვალებში ჩავხედე,
ისიც ტიროდა სიკვდილის მოახლოების ჟამს.
სიცოცხლე!
ჩემი ზულუსი გამყოლი, თავის ფრანგ პატრონს გავს.
ისინი შეერწყენ ერთმანეთს.
წმინდა არაფერი რჩება
ან ჩვენ სხვა რამეს დავარქვით წმინდა.
სისხლი!
გაქცევა შეუძლებელია,
მხოლოდ შენ ვერ ხედავ ამ ყველაფერს,
მშურს შენი.
შენს სენს პირველად გადავუხადე მადლობა.
ვრჩები აფრიკაში
და გელოდები, იქნებ შენ მანახო გზა ჩვენი ოცნების მიწისაკენ.
ვერ ვბედავ წამოვიდე შენთან
მხდალი ვარ,
სისხლი ვარ !
და ვცდილობ საკუთარ მეზე ვთქვა უარი,
სიტყვებით მხოლოდ.
მოხუცი მზარეული ხორცს აკეთებს (სურნელზე ვიცან).
ვგრძნობ მადას -
სისხლი!
სისხლი!

კონსტანტინე კალასტრატისი

1916 წ.

Monday, January 17, 2011

მოვა

დასაბამიდან
სიბობოქრე ქართა, ველთა ზედა.
სიო ...
სიყრმე
...
რძესთან წესად.


ლურჯი , წითელი, ...
ფერები,
გრძნობები,
სტიქიები - ერთად
რა მცირეა.
გამოვიყვანე ჩვენი საამაყო უძველესი ელინური ასოებით თეთრ ფურცელზე შავი მელნით მათი საზოგადო სახელები და გეომეტრიული სიზუსტით დავკეცე ისინი.
სანთლის ალმა და სულ ნახევარმა წუთმა
დაფერფლა პოეზია!
მომავალში ვაპირებ ჩემი ცხოვრებიდანაც წავშალო
და ვიყო თავისუფალი.
მომავალს ვერ დავემალები.
რეალობა მათთვის სივრცეს არ ტოვებს.
ახლა ციფრების დრო მოვიდა
1, 3, 5, 7, 9 ... კენტები,
2, 4, 6, 8, 10 ... ლუწები.
ცხრილები,
სიდიდეებს სხვანაირად, უფეროდ, გრძნობის გარეშე აღვიქვამთ და გავთანაბრდებით.
დამთავრდა ძველი,
დახარისხებას, ახარისხებას, აღქმას სიზუსტით - მივეჩვევით
და
ბოლოს
ნაცნობი
const.
არავინ იფიქროს , რომ ვღალატობ!
შეთქმულებაა და თქვენამდეც მოაღწევს
დაელოდეთ:
სახლებში,
საწოლებში,
ჩვილის სახვევებში,
დედის საშოში,
მუცლად -
ის ყველგან მოვა!

კონსტანტინე კალასტრატისი

1917 წ.

Sunday, January 16, 2011

ბორკილი

ჩემს ზემოთ მოძრაობაა
ქვემოთ მიწა დუღს წიაღში.
იყო დრო როცა მასზე დავაბიჯებდი,
ფერხთით ზღვაა, მიყვარდა ოდესღაც მასში.
თეთრ ჯვარზე, უბრალოებით, რომ გამოირჩევა სხვებისგან, ჩემი სახელი წერია -
დიმიტრიოს ქრისტოფიასი.
აქვეა მამაჩემი
თეოდოროს ქრისტოფიასი და ჩემი მოდგმის მრავალი ძვალი.
მამაჩემი,
თურქთა წინააღმდეგ მებრძოლი გმირი.
მთებს იქეთ, მისი თანადროულ თურქთ სძინავთ
და ჩვენ არ შეგვიძლია გავუგოთ ერთმანეთს,
მიწა გვაკავებს.
ბორკილები!
აქ ვიქნებით ვიდრე ჩვენი შვილები მოვლენ ,
ვიდრე მათ შვილებს ენდომებათ , რომ აქ ვიყოთ.
მზე აქ ამოვა ჩვენთვის,
ღამე აქ ჩამოწვება, რომ ვიფიქროდ მარადიულ მწუხრში წარსულზე.
მოვა დრო როდესაც ,
აღარ ვიქნებით,
კუნძული გაქრება ჩვენი.
წარსული გაქრება მასთან ერთად.
ყველაფერი გაქრება ირგვლივ და აზრს დაკარგავს.
მანამ კი ვწევართ გაურყევლად და ვფიქრობთ
სხვა რა შეგვიძლია
მიცვალებულები ხელახლა ვერ მივიცვლებით.
ეს სასჯელია!
მაგრამ რისთვის?!

კონსტანტინე კალასტრატისი

1910 წ.

Friday, January 14, 2011

თეთრი

პირველი თეთრი თმაში
ნეტა ვის ედარდება,
რომელს დედამიწაზე, ჩემით დავიწყოთ დათვლა!
მეც შემიძლია -
თეთრი ბაბუასავით ჩამოვჯდე ლურჯკარიან თეთრი სახლის წინ, ახალ შეკირულ კედელთან, გამვლელები შევათვალიერო და წარსული გავიხსენო.
ზემოთ ავიხედო და ვთქვა:
არ მიყვარხარ ცაო,
ზღვაო,
არ მიყვარხარ უსასრულო სივრცევ,
მახსენებ ყოველთვის, რომ ვერ დავძლევ მიწის მიზიდულობის წესს , უძველეს ბუნებით ადათს.
ახლა უკვე მძულს ყველა ოცნება რაც შენთვის გამინდია,
მაჯობეს,
მე ისევ აქ ვარ
ისინი კი აგრძელებენ გზას შენში
და არ შეწყვეტენ !
იმიტომ , რომ შენ მათთვის ხარ.
მძულხარ წარსულო.
მხოლოდ აწმყოთი ვიცხოვრებ ამიერიდან.

კონსტანტინე კალასტრატისი

1921 წ.

Wednesday, January 12, 2011

ტომი ორისთვის

თხემზე,
თხემს ქვემოთ დამრეცილ სერზე,
კირქვიან ნიადაგს,
გადამხმარ სიცოცხლეს
შეფენილი წერტილები
მონასმები ნაივური ფერწერული ტილოებიდან.
თუნდაც კარაფაკისი
ჩვენთვის ნაცნობი, სახლში ბლომად დახვავებული გაზეთებიდან. ორი წლის წინათ ხშირად , რომ წერდა.
ვერ გადმოსცემენ
ხბოს თვალებს,
სევდიანს
ორ დიდ სივრცეს, ლურჯებს
ადრიატიკას, ძმას ეგეოსის.
დაშორების, შორების, აკრძლულის, დამალულის
გულისცემის საამო ხმას.
რითმს ჩქარს.
საერთო დედამიწისეულ ენერგიის შემადგენელს
გალაქტიკის ნეიტრონს, პროტონს და ელექტრონს.
დრო
სიცოცხლეების სასაფლაო ვერ გააქრობს
ამ სევდას,
ყველგან და არსად მყოფს.
სიყვარულს, მარტივ კომუნიკაციის საშუალებაში ენას, რომ ვეძახით ხოლმე ჩვენ!
თვალები წყლად,რომ იქცევიან ბოლოს
წყალი - არაფრად, რომ გარდაიქმნება
დაგიმახსოვრებს
შენ დროის მიღმა!
შენ სახეს,
ღიმილს, სხეულს.
ტვინი, რომელიც ფაფად იქცევა ბოლოს
განწირული სუნად ქცევისთვის,
მყრალ სუნად, რომელსაც გაექცევიან, მიწაში დამალავენ
შემდგომად.
თავის მკვდარ უჯრედებში დაიმახსოვრებს შენს ხასიათს, სურნელს ასე, რომ მიყვარს.
კოორდინატი, გეოგრაფიული წერტილი, ვერცერთი განზომილება ,
ვერაფერი შცვლის ჭეშმარიტებას.
იმას რაც ძლიერ ვიგრძენი ერთხელ.
სევდიან ბედნიერებას,
ხბოსებრ ცრემლიან თვალებს.
ორის ტომს!
ბელადების გარეშე.
ჩვენ ხომ გვძულს ისინი!
ათასწლეულების წინანდელ,
ჯერ კიდევ პელაზგებამდე,
დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე და პირიქით გამორჩეულ ტოტემს-
ჩვენს ტოტემს -
სევდიანი , ცრემლიანი, თვალებიან არსებას.
მიყვარხარ!

კონსტანტინე კალასტრატისი

1909 წ.