ყურანი, ურწმუნონი, 109 სურა

ყურანი, ურწმუნონი, 109-ე სურა

,,თქვი: ო, ურწმუნონო,
არ ვემონო იმას, რასაც თქვენ ემონებით;
არც თქვენა ხართ მონანი იმისა, რასაც მე ვემონები;
და არც მე ვარ მონა იმისა, რასაც თქვენ მონებდით;
თქვენ თქვენი სჯული გაქვთ, მე ჩემი სჯული!"

Saturday, November 20, 2010

როდესაც... (2)

როდესაც შენს ნახევარს უჭირს და სიტყვები ვერ მოგინახავს.
უყურებ უაზრო თვალებით ეკრანს და არ იცი რა აკრიბო, მის წერილს პასუხად გრძნობას ვერ გაატან, ემოციას, რომელიც მიახვედრებდა, რომ შენც გტკივა .
გულწრფელობა მიჭირს,
ყოველთვის , როდესაც ყველაზე მეტად მჭირდება.
ვმარცხდები.
თავს ვერაფერს ვუხერხებ, სიტყვები ქრებიან, იმალებიან და მდუმარე ვრჩები.
ვიცი,
ვიცი მეგობარო, რომ ასეთ დროს ჩემი თანაგრძნობა გინდა, მაგრამ მე უაზრობას გწერ მხოლოდ იმიტომ , რომ უნდა დავაბრუნო წერილი.
რომ შეგახედა ჩემთვის (სკაიპს არ ვგულისხმობ:)) მიხვდებოდი.
მაპატიე, რომ ასეთი ვარ.
მაპატიე, რომ შენთან არ ვარ!



Friday, November 5, 2010

როდესაც გეწერინება!

ერთმა ადამიანმა, რომელიც მნიშვნელოვანია ჩემთვის (მრავალი გაგებით) და რომელსაც ვაფასებ, დღეს მომწერა -
,,იქნებ სიდებილეა, მაგრამ როდესაც მეწერინება ვწერ!"
ფრაზა არც ისე მწყობრი და არც გენიალურია, ვიცი ავტორს არ აქვს არც ერთზე პრეტენზია , გულწრფელია და ეს მნიშვნელოვანია.
ყველაფერზე მნიშვნელოვანი ჩემთვის.
ჩემო მეგობარო, როდის გვეწერინება ჩვენ?!
მე და შენ?
მაშინ, როდესაც ვგრძნობთ სადღაც გავიჭედეთ. ვდგავართ და გარდა წერტილისა რაზედაც ვდგავართ არაფერია ირგვლივ!
როდესაც ვსუნთქავთ და ესაა არსებობის ნიშანი მხოლოდ.
როდესაც გრძნობას , რომელიც ორივეს ძალიან გვიყვარს , ძიება ჭირდება.
მე შენი მესმის.
იმიტომ, რომ დღეს მეც მეწერინება.
და ეს სიტყვები, მხოლოდ ამის გამო დავწერე.

გეთანხმები სიდებილეა!

Thursday, September 16, 2010

თამაში

პირველი გამოცდილება.

ბავშვობის მოგონებები, თუმცა ამ თამაშზე არ მოგახსენებთ (ქალ)ბატონებო.

რა არის თამაში?

ადამიანობის თამაში შესაძლებელია? თუ ადამიანობა უკვე როლია?

ვხვდები ცუღლუტებო , ჩაგეღიმათ:)

ჩემი ,,სამეგობრო" სავსეა ლოგია, სოფია, მცოდნეთი დასრულებული პროფესიების ინდივიდებით.

ვინც კითხულობთ და გეღიმებათ (გნებავთ - გეცინებათ) მესმის თქვენი!

ცხოვრება, რომ თამაშია, რაც უნდა დიდს ან უდიდესს ეთქვა ეს, უკვე გაცვდა და მისი გამეორება ტონად არ ჩამეთვლება:)

ერთი შეხედვით მარტივ კითხვას - რატომ? ასევე მარტივი და გენიალური პასუხი აქვს - იმიტომ!

ვაღიარებ:

ვთამაშობ, როცა ამას ვწერ(ვკრებ).

მინდა დავამტკიცო ის, რისი მტკიცებაც არასდროს უნდა სცადო.

ის , რომ ადამიანი ხარ!:)

და თუ მაიმუნი გეგონეთ, ძაღლი ან კატა(ამათ არაფერს ვერჩი).

გეტყვით თქვენ - მკიდია!!!

უფრო სწორად ჯერ ვერ მკიდია, მაგრამ მინდა მეკიდოს!

სურვილი ნახევარი საქმეაო - გამიგონია;)

ასეთი თამაში გაწყობთ?!

Tuesday, August 10, 2010

უკანასკნელ იმედს

წმინდანთა ცხოვრებაში არის დრო , როცა ადამიანური პრობლემების ჟამს ისინი ავი ფიქრების განსადევნად ,,ბიბლიას" ან სხვა ჰაგიოგრაფიულ ნაწარმოებს იღებენ და პირველივე შემთხვევით გადაშლილ გვერდზე პასუხს პოულობენ. მეც მიუხედავად იმისა, რომ წმინდანი არ ვარ, ასეთ დროს ერთ საყვარელ წიგნს ვიღებ და შემთხვევით ვშლი. დღეს კი რა მითხრა:
,,უკანასკნელ იმედს ყოველთვის ფანჯარაზე ვამყარებდი. თავს ვირწმუნებდი, ალბათ, იქ, გარეთ მაინც არსებობს-მეთქი რაღაც ისეთი, რაც მე მეკუთვნის, ჩემეულია, ახლაც კი, თვით ამ წუთებშიც უეცრად შემოჭრილ ამ სიკვდილისმიერ სიღატაკეში. მაგრამ გავიხედავდი თუ არა გარეთ, იმწუთსავე ფანჯრის ამოშენებას ვნატრობდი, რადგან მაშინვე ცხადი ხდებოდა, რომ გარეთაც გულგრილად მიედინებოდა ცხოვრება და მე არ მგულისხმობდა, გარეთაც არაფერი იყო ჩემი მარტოობის გარდა, მარტოობისა, რომელიც მევე გადავუწყვიტე ჩემს თავს და, რომლის სიდიდესაც ჩემი გული ვეღარ აუდიოდა. და ადამიანები მახსენდებოდა , ოდესღაც რომ დავტოვე და ახლა აღარ მესმოდა, როგორ შეიძლებოდა ადამიანების მიტოვება."
,,მალტე ლაურიდს ბრიგეს ჩანაწერები" რაინერ მარია რილკე

Saturday, July 31, 2010

?:)

არსებობს ისეთი მდგომარეობა, როდესაც ცუდად ხარ და არ იცი , რატომ. ყველას გამოგვიცდია ისევე, როგორც უმიზეზო ბედნიერების შეგრძნება.
თუმცა არსებობს ისეთიც, რომელშიც ახლა ვარ - ნეიტრალური. არც დეპრესიაში და არც ბედნიერებაში!
გადამწყვეტ დროს საჭიროა სადღაც იყო.
საერთოდ რაა საჭირო, ნეტა თუ იცის ვინმემ?!
ან გადამწყვეტი დროა?


ცხელა:)

Monday, July 5, 2010

ცენზურა:) ანუ მახათი მუდამ!

ვიღაცეებს ცენზურა მხოლოდ ,,ძლიერთა ამა სოფლისათა" უფლებად მიაჩნია.
არ დაიჯეროთ!
არსებობს ადამიანები ვისი ტვინში დღესაც ცოცხლობს ის ან მისი სახესხვაობა.
ვერასდროს ვგებულებდი ახალგაზრდას , რატომ უნდა გასჩენოდა სურვილი- ჭკუა ესწავლებინა სხვისთვის.
ვერც თქვენ?
გადახედეთ ბლოგსფეროს და ნახავთ მარგალიტებს.
ბატონებო და ქალბატონებო!
საბატონეებო(:)) და საქალბატონეებო!
გ ა თ ა ვ ი ს უ ფ ლ დ ი თ!
რაც უფრო მრვალფეროვანი იქნება , უფრო კარგია. ისეთებიც გამოვჩნდებით ვისაც ბლოგერობაზე პრეტენზია არ გვაქვს. მაგრამ იმის გამო , რომ თვისუფალი სამყაროს წევრებად წარმოვიდგინეთ თავი გავბდეთ და ერთი - ორჯერ დავპოსტეთ:)
ნუ გეწყინებათ , არ ვეხებით თქვენს ექსკლუზიურ სფეროს!
უბრალოდ მახათი ვნახეთ, დრო გვაქვს და გავერთობით თქვენის ნებართვით.
ნუ დაგვძრახავთ იმიტომ , რომ ვიკიპედიიდან არ ვდებთ პოსტს.
ნურც იმიტომ, რომ საჯაროში ბლოგზე არ ვფიქრობდით.
და ვიდეოპოსტების ნახვა გვიყვარს ვიდრე ატვირთვა.
ვკითხულობთ და ვაფასებთ თქვენ სერიოზულ ბლოგებს, მაგრამ ვიტოვებთ უფლებას ვიყოთ არასერიოზულნი.

(ფარდა)

Friday, July 2, 2010

ბლოგსფერო, ერთიანობა თუ დაპირისპირება

მინდა რაც შეიძლება მოკლედ და ,,სხარტულად" ჩამოვაყალიბო ჩემი აზრი ამ საკითხთან დაკავშირებით:)
აზრი იმ ადამიანისა, მხოლოდ ტექსტის აკრება, რომ ესმის ამ საკითხში:)
ერთადერთი შემთხვევაა, როცა დამწყდა გული იმიტომ, რომ ბევრი ვერ ნახავს:)

ძალიან ცუდია, მაგრამ ამ ვირტუალურმა ,,სფერომ" საუკეთესოდ ასახა თუ რამდენად პროვინციალები ვართ, გულღრძო ხალხი და კრიტიკაც კი ბინძურსაქმედ გვიქცევია!
რა დაერია ეს ვითომ ,,მეგობრები" ერთმანეთს , ვინ აჭარაში წავიდა , ვინ მთაწმინდაზე... მოკლედ კირქილს და ჭორაობას გავს ეს ყველაფერი.
საერთოდ არ ვიცნობ იმ ხალხს ვინც აჭარაში იყო, მაგრამ არ დამძრახოთ თუ ვიტყვი, გაუმარჯოთ თავიანთ საქმეში. ყველა ყველგან ვერ იქნება. ვეცადოდ სხვისი სიხარული გავიგოთ- გავიზიაროთ. რა ჰქნეს ისეთი? რატომ ჰქონდა ზოგიერთს ისეთი განცდა თითქოს ,,საძმოს" უღალატა ვინმემ? ხალხს მიეცა საშუალება და გამოიყენეს! მაგალითი პირველი.
მეორე ამ დღეებში მოხდა და არ დარჩენილა ბლოგერი მის შესახებ არ დაეწერა.
სოც. მედიის დღე მთაწმინდაზე.
ეს იმდენად ახალია გემახსოვრებათ, თუ რამდენად გახდა მითქმა-მოთქმის საბაბი.
მაგრამ ასე მგონია, რომ წყენა იმის გამო , რომ ვიღაცამ ვერ შეგამჩნია და ვიღაცას მეგობარი ყავს და მიესალმა, ეს უბრალოდ საღ აზროვნების უნარს ცდდება და საწყენია ასე, ახალგაზრდები ,რომ იქცევიან.
ჩემი მოკრძალებული თხოვნა იქნება, როგორც მკითხველისა, პირადი ამბიციები გვერდით გადადოთ, იყოთ გახსნილები , საინტერესო თემებზე წეროთ. პირადი ანგარიშები, პირველია რაც თვალში ხვდება მკითხველს, როცა კითხვას იწყებს.
ტყუილად ვწერ ასე გამოდის, იმიტომ ის ნახავს ვისაც არ ეხებოდა;)

კრიტიკასაც გააჩნია, გულით იყო დაწერილი ანინას პოსტი. შენიშვნებით და მითითებით, ალბათ იმიტომ , რომ ავტორი რეალიზებულია.
ვისაც არ შეგიძლიათ წერა და ვისაც სხვისი დაწერილის დაფასება ვერ გისწავლიათ, თავი ანებეთ ამ საქმეს.
ეს სამსახური არაა, რაც არ გინდა აკეთო.
ასე, რომ ,,გიყვარდეთ ხალხო ერთმანეთი!"

და კიდევ თუ სასწაული მოხდა და ამ პოსტს გადაავლეთ თვალი არ დაიზაროთ და პირზე ღიმილით(გამიხარდება) ამიხსენით რაა RSS. წინასწარ გმადლობთ.

Wednesday, June 30, 2010

თეატრი


არც მთლად თეატრმცოდნე ვარ, მაგრამ თეატრი ძალიან მიყვარს.
კიდევ ვიცნობ ერთს ვისაც უფრო ძალიან:)
პატარებს(მხოლოდ შენობების გამო არა, შემოქმედებითაც, სამწუხაროდ) თუ არ ჩავთვლით, ჩვენს დედაქალაქში გამართულად, მხოლოდ ორი თეატრი მოღვაწეობს. რუსთაველის და მარჯანიშვილის სახელდებისა.
მუსიკისა და დრამის და ოპერისა და ბალეტის თეატრებზე არაფერს ვამბობ. პირველს შენობა აქვს მაგრამ... მეორეს კი ბინა დროებით დაუტოვებია და სხვებს შეხიზვნია, საპატიო მიზეზის გამო.
ჩემი თეატრალური მახსოვრობა რუსთაველის და მარჯანიშვილის შეკეთების შემდგომი პერიოდიდან იწყება, თუ ჩანაწერებს არ ჩავთვლით:)
ახლა რა!
მე უპირატესობას ვანიჭებ ამ ორიდან რუსთაველის თეატრს, მხოლოდ იმიტომ არა, რომ სენტიმენტები მაკავშირებს. უბრალოდ იგავური თხრობის სტილი მიყვარს. პოლიტიკური თეატრიც და ვგონებ ესაა სწორედ მიზეზი ჩემი წუხილისა, თითქმის ყოველთვის დარბაზი სანახევროდაა სავსე.
არადა მარჯანიშვილში(დარბაზების სიმცირეც გასათვალისწინებელია) ივსება.
მესმის, როცა კოლონია ხარ ასეთი თხრობის მანერა მაშინ იზიდავს ყველას და ამ ჩვენს დამოუკიდებელ 21 საუკუნეში დაღლილი მაყურებელს არ სურს ზედმეტად გაარყიოს ტვინი, მაგრამ ეს ორი თეატრი არასდროს უშლიდა ერთმანეთს ხელს და თავიანთი ნიშაც აქვთ.
მოახლოვდა რობიკოს(ფაქტორი) წასვლის დრო, ვინ შეცვლის? ერთმანეთს დაემგვანება ეს ორი?
მაყურებელი იქნება ბიძგი ამისთვის?
ესენი ხომ გარდა არტისტული დაწესებულებებისა, ფინანსური ქსოვილის ნაწილნი არიან.
არის მაყურებელი, არის ფული!
მოკლედ მე რა მეშველება!
ეს ყველაფერი სუბიექტურია და შეიძლება ასეც არ იყოს.
არ ვიცი!

Tuesday, June 22, 2010


არსებობენ გულისხმიერი ადამიანები.
ამაზე მსურს მოკლედ დავწერო დღეს.
ადამიანები ვინც , მიუხედავად მომაბეზრეელი კითხვებისა პასუხს გცემენ.
ვინც, მოხუცს ქუჩაში გადასვლაში ეხმარება ისე, რომ თავად საკუთარი თავი მოხუცად ვერ წარმოუდგენია.
ვინც ინვალიდებს (ის გრძელ წინადადება-ტერმინი არ მომწონს) ცხოვრებას უმსუბუქებს.
ვისი დღეც ასეთ ზრუნვით თენდება.
და ბევრი ვინც!
რა იქნებოდა ცხოვრება ყველაფერ ამის გარეშე?
გულისხმიერების გარეშე?
მით უფრო იმ დროში , როცა ის ვინც სიყვარულისკენ უნდა მგიწოდებდეს ბრძოლისკენ გექაჩება.
შეიძლება ალტრუიზმი მართლაც ეგოიზმია , მაგრამ ის ერთ-ერთია, რაც ცხოვრებას ასატანს ხდის!


ფოტო:
ჯიბრან ხალილ ჯიბრანი- მწერალი , რომელმაც ბიბლია შემაყვარა.

Monday, June 14, 2010

ხონი

ბევრმა ვინც ამ პოსტს კითხულობს იცის , რომ ხონელი ვარ!
ბევრი არ კითხულობს:) ვინც კითხულობს იქედან ბევრმა:) სასაცილოა!

არ არსებობს ხონელი ალბათ , რომ არ ამაყობდეს ძმები კაკაბაძეებით, ირაკლი აბაშიძით, მოსე ხონელით (არამგონია ვინმეს ,,ამირან-დარეჯანიანი" წაეკითხოს) და ა.შ.
ხონის ბაღით და სემინარიით. არ დარდობდეს იმით , რომ ტაბიძეთა სხვა შტო ჩამოსახლდა ხონში და არა ისინი ვინც გალაკტიონი და ტიციანი მისცა ივერიის კურთხეულ მიწას:)
სახელოვანი ქურდებით და ღვაწლმოსილი აფერისტებით შორს , რომ გაუგდეს სახელი, ამ ქვეყნისგან მივიწყებულ მხარეს.

ღამის ხონი განსაკუთრებულია.
ღამის ბაღით, რომელსაც თავისი საინტერესო ისტორია და ტრადიცია გააჩნია, მაგრამ ვინც ბოლო ხანს არ ყოფილხართ ხონში გეტყვით აქ ყველაფერი შეიცვალა, რაშიც ჩემმა გუშინდელმა ღამეულმა გასეირნებამ დამარწმუნა.
მე და ჩემი მეგობარი დაახლოებით 11:30 საათზე ვისხედით თითქმის ცარიელ პარკში!
ვკითხულობ სად გაქრა ,,ამაყი" ხონელები?!
კაი ბიჭები?!
პლანის სურნელი?!
ბოზები?!
ნახევრად ბოზები?!
ჩამოსულები და ,,დამხდურები"?!
ქუჩის ძაღლებიც კი არ არიან!

ხდება რამე?!

Wednesday, June 9, 2010

ჟანა!







გვიანაა , მაგრამ ვერ დავიძინებ. დღეს ეტყობა ბევრი ყავა მომივიდა:) უფრო ფილმის გამო, თბილი და ნოსტალგიური ფილმის გამო. ჩემი სისუსტეა ასეთი კინო.
ჟანა მეც რომანტიკული ვარ, მეოცნებე და მეტიც გამოუსწორებელი . ყოველგვარ რეალობას და პრაგმატულობას მოკლებული.
მიყვარს ჩემი ცხოვრება და თან ვერ ვიტან იმიტომ , რომ სინამდვილეში ის ერთი დიდი ილუზია-რეალობის გზაშესაყარია. ვერ გაიგებ რა რეალობა და რა გამონაგონი.
ასეთი ცხოვრების გარეშე კი ვერ ვიარსებებ, შევამოკლებ და ვიტყვი
მ ი ყ ვ ა რ ს ჩ ე მ ი წ უ თ ი ს ო ფ ე ლ ი ! ! !

მიყვარს ის ხალხი ვინც ჩემთანაა და ვინც , შეიძლება ითქვას, ჩემს წარმოდგენაში ისეთებად ვაქციე , როგორადაც ვისურვებდი. გარდა იმისა , რომ ცხოვრებაში შესანიშნავი ხალხია, ჩემთვის კიდევ უფრო მეტნი არიან.
არასტანდარტული სიყვარულის ახსნაა!
ხალხო მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ თ !

ფოტო არასდროს მიყვარდა, მაგრამ ზოგჯერ საჭიროა!

Friday, June 4, 2010

:)

ვერ გავუძელ ცდუნებას და შემოვეხეტე ისევ:) საქმე არ მაქვს და ,,გულს ვაყვავილებ".
მოგეხსენებათ ვერ ვსარგებლობ ჩემი blogroll.ge - თ, ამიტომ ვერ გავიგებდი ერთ სახალისო ამბავს , რომელმაც ისე მახალისა, რომ ეს დარდი გადამყარა გულიდან (ახლანდელი მდგომარეობით ასეა). ამ მოცალეობისას აქეთ-იქეთ ძვრომა-წვდომაში, აღმოვჩნდი ჩემს ელ-ფოსტაში. როგორც ერთი ჩემი მეგობარი იტყვის- ნუ მე იქ ვიხალისე:) მოკლედ რა , ერთ ჩემს მკითხველს (რომელმაც მიკვირს საიდან მომაგნო) , შეუფასებია უარყოფითი ხმით ჩემი ერთ-ერთი პოსტი. ნუ ამას ბლოგროლი შეტყობინებით მაცნობდა:) ეტყობა სტანდარტულია - ,,სამწუხაროთ თქვენი პოსტი..." ეტყობა დღეს ხალისი მაკლდა და ერთიანად ავინაზღაურე:)
ჯერ ის , ვიღაცამ შეფასება არ დაიშურა და მეორეც ტექსტმა , რომ მატყობინებს:))))))
მოკლედ გმადლობ !:))

ხსოვნა

სათაურიდან გამომდინარე შეიძლება ვინმეს მოგონებას ველოდით, მაგრამ ასეთი რამეები არ მიტაცებს. ჩემთვის დასასრული დასასრულია. ვიგონებ მხოლოდ გონებაში , ისინი მუდამ იქ არიან და არც თუ ისე ცოტანი...
ახლა მინდა გაუწყოთ ვინც blogroll.ge - ზე მკითხულობს (მამშვიდებს იმის შეგრძნება, რომ ასეთნი მცირენი ხართ) კურიოზულ ამბავში ამოვყავი თავი:) ბლოგროლის პაროლი დამავიწყდა და ვერ შემოვდივარ:)
გამოსავალი ყველა სიტუაციიდან არის მგონი, მსგავსი რაღაც გამოვნახე:) მეგობრის მეშვეობით შემოვდივარ და ვკითხულობ, ჩემს ,,ფავორიტებს", რომელთა შორის ახლა ჩემიც აღმოჩნდა;)
ასეა თუ ისე ...
აქ გავიჭედე- რა შუაშია ხსოვნა?!:)

Wednesday, June 2, 2010

ბავშვობა

დღეს უჯრაში ისეთი ,,განძი" აღმოვაჩინე...
ასეთებსაც ვწერდი და თავი გენიოსი მეგონა- რაა ბავშვობა:)

,,ძევახ სიცოცხლეო ჩემო"

სამაროვნებში ჩამალული იყო
ოცნება.
ქალის, მიჯნურის- სიყვარულის უფრო
გოდება.
არმაზში იყო
დამარხული
ქალის
ოცნება
მიჯნურთა ხვედრი
განშორების
იყო
გოდება

მახსოვს არ მიყვარდა - ასეთი რამე , რომ დამეწერა:) ალბათ ,,ვეფხისტყაოსანმა" და ისტორიამ ისე გამიტაცა ეს დავწერე:)
ასეა თუ ისე ვიცნობ ერთ-ორ ადამიანს ვინც ამაზე იხალისებს და ამიტომაც ვდებ!

Tuesday, May 25, 2010

26 მაისი

ხვალ ჩემი ბიბი ერთი წლის ხდება.
უკვე ექვსი თვეა ჩემთანაა და ვერც წარმომიდგენია თუ არსებობდა დრო , როცა ის არ იყო .
ცოტა ანცია, ცოტ-ცოტა ეშმაკობებიც იცის, მაგრამ ძალიან საყვარელია.
ხვალ კიდე ეროვნული დღესასწაულია, მაგრამ ეს დღე რატომღაც არასდროს ყოფილა ეროვნული, ვერც ვგრძნობ- გულწრფელად . შეიძლება იმიტომ , რომ ბავშვობიდან ჩაგვინერგეს ამ დღისადმი გაორებული აზრი. როგორც დღე დამოუკიდებლობისა და დღე ვითომდა შემთხვევითი მოვლენისა. საქართველოს მთავრობას არ უნდოდაო და ა.შ. სოციალისტები , კოსმოპოლიტები და კიდე რა არა.
დამოუკიდებლობის აღდგენას კი იურიდიული საფუძველი უნდა და თუ ,,სხვათა" შორის ამაზეც დაფიქრდა ხალხი და რეალურ პოლიტიკურ სიტუაციას ითვალისწინებდა ეს ყოფილა ღალატი. ,,ცხელი" აზროვნება გადაგვიყოლებს.
პირველი სოციალ-დემოკრატული რესპუბლიკა მსოფლიოში- განა ასე გასამეტებელია?! მხოლოდ იმისთვის, რომ მაშინდელი მსოფლიოს პროგრესული საზოგადოების მსგავსად აზროვნებდა და აპირებდა სეკულარული სახელმწიფოს შექმნას?!
ჩვენ გვინდა მივივიწყოთ ჩვენი ისტორიის საუკეთესო ეპიზოდი. ის რაც მართლაც მნიშვნელოვანი მივეცით მსოფლიოს.
ასეთი გაორეული დღე არად ღირს.
დამოუკიდებლობა მისი ავტორების გარეშე არ მინდა!

მე ხვალ ჩემი ძაღლის დაბადების დღეს აღვნიშნავ!

Thursday, May 20, 2010

როცა არაფერი ხდება

ძნელია წერო მაშინ, როცა 23 წლის ასაკში, შენს ცხოვრებაში არაფერი ხდება მნიშვნელოვანი.
ელი ისეთ რამეს , რაც არ მოხდება. მხოლოდ იმიტომ , რომ არც იცი რას ელი და რომც მოხდეს ვერ მიხვდები, რომ ეს იყო.
ბედნიერი ხარ, მაგრამ არ იცი რატომ?!
გიყვარს , მაგრამ არ იცი ვინ?!
გსურს,მაგრამ რა?!
და ასე მიგორავს დღეები.
დრო შენთვის მზის ამოსვლიდან ჩასვლამდე და პირიქითაა.
გეზიზღება საკუთარი თავი და ესეც არ იცი რატომ?!
ყველაფერი მსუბუქია და გამაღიზიანებელი. იმაზე უფრო ვიდრე კუნდერასთან.


მოზამბიკა

ამ დღეებში, ანუ ბოლო ჟამს ამეკვიატა!
თუ არ მოვიშორე მოზამბიკაზე ფიქრი, დამღლის და გამომწურავს (ასე ვიცი).
ბანალურია.
არაპოეტური, რომ ვერ ვკითხულობ ისეთი. უმეტესად ასეა.
იყო ერთი მოზამბიკა,
შავი ბიჭი.
აჭარელი, მუსლიმი მშობლებით და ქრისტიანი და-ძმებით.
ერთი კომპლექსიანი, დაქნეული და თითქოს საცოდავი პერსონა.
თითქოს იმიტომ, რომ თავისი მსგავსების დარად ქვემოდან მოაზროვნე, კეთილშობილი იერით.
საკუთარი პერსონის აქტიურად გამომყენებელი.
ჰქონდა ისტორიები.
ისეთები ზრდილობისთვის თუ მოუსმენდი, თანაც ისე ჰყვებოდა ამ თავგადასავლებს- ზრდილობასაც გააჩნია.
სისულელეებზე იცინოდა- უფრო ნერვიულად.
როცა მისი ქცევით გაღიზიანდებოდი და დაგეტყობოდა, ზურგზე ხელს დაგარტყამდა და გეტყოდა ,,კაცი ხარ, კაცი!"
როგორ მძულდა მისგან ეს სიტყვები.
არ დარჩენილა სულმდაბლობა , რომ არ ეკადრა. გარეგნულად კი სულელურად კეთილშობილი.
ერთ დღეს გავიგე, რომ მოზამბიკამ თავი მოიკლა.
ერთადერთი ქცევა , რომელიც დავუფასე.

Friday, April 23, 2010

შიში

,,ღვთის ნების შემსრულებელი მისი თაყვანისმცემელი და მადიდებელია, ხოლო მისი სჯულის დამრღვევი- მგმობელია უფლისა" წმ. ბასილი დიდი
,,რაითა იყნეთ თქუენ ჭეშმარიტ და დაუბრკოლებელ დღემდე ქრისტე იესუისა, აღსავსენი ნაყოფითა სიმართლისაითა იესუ ქრისტეს მიერ სადიდებლად და საქებელად ღმრთისა"(ფილისტ.1,10,11)
,,რომელი შჯულითა იქადი, გარდასვლითა მაგით შჯულისაითა ღმერთსა შეურაცხ-ჰყოფ"(რომ.2,23)

ჩემი მიზანი არც იმ საერთო ,,სიყვარულში" ღვარძლის ჩარევაა და არც დისკუსია თეოლოგიურ საკითხებთან დაკავშირებით, მით უფრო ვიცი რა, ჩემი თეოლოგიური განსწავლულობის არასავსეობა.
უბრალოდ მინდა მოვყვე იმ შიშზე, რომელიც ბავშვობიდან დამყვა, ალბათ მასზე საუბარი გამათავისუფლებს გარკვეულწილად.
ჩემი თაობის ბავშვებს სკოლაში გვქონდა ,,ბედნიერება" დავწაფებოდით ე.წ. ,,რელიგიის გაკვეთილებს" (ოფიციალურად მგონი სხვა სახელი ჰქონდა). ერთხელაც მასწავლებელმა, წვეროსანმა მორწმუნემ, წაგვიკითხა ამბავი ახლადგარდაცვლილი ბიჭისა, რომელიც ღამ-ღამობით ეცხადებოდა დედას და დას. ამბის თხრობა ისეთი საინტერესო აღმოჩნდა, რომ გაკვეთილის გამოსვლის შემდგომაც დასვენებაზე, მოსწავლეები სულგანაბული ვუსმენდით. ასეთმა ყურადღებამ, მასწავლებელში ეტყობა გააღვიძა მოძღვრის უძველესი გრძნობები და ადრე არაფრით გამორჩეული, შეუწყვეტლივ გადადიოდა მსგავს ამბებზე, გვიყვებოდა წმინდანთა ცხოვრებიდან, გარკვეული ეგზალტაციის მდგომარეობაში, რომელიც ისე გადამდები აღმოჩნდა , რომ გაკვეთილების დამთავრების შემდეგ ბარე ერთი საათი გავატარეთ საკლასო ოთახში.
ღამით სახლში აღმოვაჩინე, რომ მეშინოდა.
ძილის მეშინოდა.
მეშინოდა ვინმე არ მოსულიყო ,,ზეციური იერუსალიმიდან" და არ გამომლაპარაკებოდა.
ღამე თეთრად გათენდა.
და კიდევ რამდენი.
შიში,
აუტანელი შიში მაღრჩობდა , არ მინდოდა რამე ზეციური მეხილა.
რელიგიის გაკვეთილების უმრავლესობა კი მსგავსი ,,საქმეების მოგვარებით" იყო დაკავებული, შევისწავლე ,,მამაო ჩვენო", ახლაღა აღმოვაჩინე, რომ არც ისე სრულყოფილად. ამ მოკლე ტექსტში ოთხ შეცდომას ვუშვებ.
რელიგიის მასწავლებლები კი მიდიოდნენ და მოდიოდნენ, ეპარქია გვამარაგებდა ამ ახალმოციქულებრივი ნიჭით დაჯილდოვებული ადამიანებით.
ჩემი ქრისტიანული განსწავლულობის პიკზე,ვიყავი ღვთის მოშიში, როგორც ჩამაგონეს და არა მისი პირველადი და სრული მნიშვნელობით.
დღეს კი დამრჩა უდიდესი სიყვარული, მოწიწება და გაორებული გრძნობა მისი ,, მებრძოლი ეკლესიის" მიმართ.
მომეწონა სკოლებში ,,რელიგიის სწავლება" , რომ შეწყვიტეს და ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე, მისცეს ადამიანებს შეეცნოთ უფალი.
ყველას საკუთარი გზა აქვს გასავლელად და არამგონია, ეს სადმე სასახლეში მოთავსებულმა კაბოსანმა გადაგიწყვიტოს.
ეკლესია ინსტიტუციაა, შიგნითვე მოიხარშოს, განვითარდეს და რწმენის მონოპოლიზებით (რაც თავისთავად ბიბლიური ცოდნითაა განპირობებული და გვესმის) ნუ იქცევა მახინჯ წარმონაქმნად და ზედნადებად.
მონოპოლია უდიდესი პასუხისმგებლობაა.
დღეს ფეოდალიზმის ეპოქაში არ ვცხოვრობთ და ბრძანებებს არგუმენტების გარეშე სამართლიანად აღარ მიიჩნევენ.
,,მაგინებელთა ჩუენთა ვაკურთხევთ; ვიდევნებით და თავს ვიდებთ; მგმობთა ჩუენთა ულოცავთ..."(1კორ.4.12.13)
არქაიზმისკენ მიდრეკილი სხეული , იქცევა ნეკროფილური ვნებების ტყვე.
არჩევანი მცირეა და ბევრი მიიქცევა. ასეთი ნაბიჯებით სიკეთე ბოროტებად იქცევა, ნათელს ბნელი შეცვლის.
გამოჩნდებიან ადამიანები, ვინც ნგრევით უპასუხებს და არა შეგონებით.
ბოლოს კი ამათგან იმპერატორ იულიანეს მსგავსად გაისმება ჭეშმარიტების ამოძახილი:,,შენ გაიმარჯვე გალილეველო!"
მჯერა!
სიყვარული უკვდავია!

Tuesday, April 20, 2010

რილკეს


მძიმეთ ნაცემი,
ელდით ნამცვრევი-
გამოვარდები
კოლონადების ჯარს, საპატიო ყარაულივით გვერდს , რომ ჩავუვლი
სულ დაკარგული,
დამარცხებული, გავუყვები თეატრიდან შინისკენ გზას.
გვერდს ვერ ავუვლი
ვიტრაჟებს, ნათებას და
ჯერ კიდევ სისხლმდინარებით
სველი სულით
დასვრილ სხეულით
შიშველი- ჩემს განცდებში
შეშლილი და ამღვრეული
გამოფენაზე, ხალხმრავალ
ფუჟერებიან, კოპწია
ხალხს, ხალხში და მათ შემოქმედებაში (რა დიდია და რა მცირე!)
გალერეაში შევალ.
მუნდირიანი: მოემზადეთ!
დაუმიზნეთ!
ბრძანება: ცეცხლი!
ჩემი მოცელილი სიცოცხლე ძირს ენარცხება მიწას, რომელიც ამდენს ხნავს.
დაცხრილული და სისხლიან ტბაში მცურავი ჩემი სხეული - აფრიანი ნავი.
სანაპიროსთან
ჩამომდგარა
ხელცარიელი
ცარიელია - წყალი თევზისგან,
არსად, გამქრალა, შემრჩენია ხელთ პოლიეთილენის პარკი უხრწნელი,
მარადისობა, ტექნიკური მარადისობა!
მას ჩავიკითხავ, ჩავიტენი
გვამს ამოვივსებ
ძარღვებად ხორცში, კაპრონის ძაფს შემოვიკერებ
ავიქსელები, გავებმები,გავკულტურდები
გამომეღვიძა
ჰოი ღმერთებო! დამიფარეთ თქვენი შექმნილი
მჩხიბავო გასწი, არ მწამს, შენი მისნობის აწი
მე სხვანაირი, სხვაფერი და სხვაგვარი აზრით
შემოჯაჭვული. განვმარტოვდი, დავიცავ თავი.
შენ უსუსურო დაეც ორფევსი, დატოვე ქნარი;
ვერ მოუხერხე, რაც ოცნებით შეიქმნა მასში,
როცა შთაბერეს სიყვარული სიცოცხლის არსში
და ნიჭი მისცეს ბრძოლისათვის, სიტყვებად ცაში.
მარადისობავ! სულნო ჩემნო უდროო დროის
სივრცეებს გაღმა არსებულნო- უნივთო არსით
ანგელოზებრი საფიქრალი თან გსდევდათ ქროლვით
გათავისუფლდით, ორფევსნი ვართ პოეტის ქნარით!
მარადისობავ! შენ იუფლებ- სიტყვების სახით!
ჭეშმარიტებავ! შენ იცოცხლებ- მე მჯერა ამის!


Monday, April 19, 2010

0
მუქი ხისფერი კარი გაიღო.
გააღეს!
ბიჭი მოზრდილი თმებით, გოგო-მოკლე კაბით, ორი გოგო ქერა თმებით, კიდევ ბიჭი, მოკლე თმებით და ჯიბის ქვემოთ დაცრეცილი ჯინსით, კიდევ ბიჭი.
ორი ბიჭი,
სამი გოგო
და ასე ორმოცზე მეტნი გამოდის მუქი ხისფერი კარიდან.
ერთმანეთში
წინიდან- უკან, პირიქით,
გვერდიდან - გვერდით საუბრობენ,
ერთი გუშინდელისას,
მეორე დღევანდელისას, ქალისას, კაცისას; ზოგი ბიბლიოთეკარ ქალზე, მეოთხე სართულიდან.
ერთი- ორი ახლად წაკითხულ ლექციაზე.
ასეც ხდება.
ოთახი კი წაგრძელებული, მრავალთაგან ერთ-ერთი.
კათედრა,
კათედრის წინ კაცი , ფურცლებს აგროვებს და საქაღალდეში დებს.
დაიღალა!
ათი წუთი გადააშორა, როგორც ყოველთვის.
ვინმემ დაუფასოს!
გამოდის დერეფანში, მოკლე დინჯი ნაბიჯებით,
მსუქანია,
ყველა ტანწვრილი ვერ იქნება!
ღირსპატივცემული ბატონი,მეცნიერებათა დოქტორი, სრული პროფესორი, კათედრის გამგე.
არასრული სია, პატივებისა,
საკმარისი გასაცნობად.
ორმოცდარაღაცა წლის უცოლშვილო - მსუქანი კაცი.
მიღწევებით კმაყოფილი,
ქრთამის არ ამღები,
ნიშნის ძნელად მწერი.
,,ღორი ნიშნისა"
ყველას სიყვარული, არც შეუძლია და არც ითხოვს,
აღიარე და დააფასე!
მიუყვება დერეფანს.
დეკანატში.
დაიბარეს და გამოცხადდება!
მიდის.


1
გამოაღო რკინის კარი.
რატომ რკინის ?!
შევიდა,
,,არავინაა?"
,,აქ ვარ." შიდა კარიდან გამომავალი ქალის ხმა.
ნაზი
მდივანი ქალი.
დაბნეული, კარიდან გამომძვრალ-გადმონაცვლებული.
,,მობრძანდით, მობრძანდით"
,,გმადლობთ"
ოთახში ორთავე ერთად.
,,ქალბატონი მზია..."
,,ნახევარი საათია გავიდა"
,,დამაგვიანდა"
,,არა უშავს, დარძანდით"
მართალია ჩამრგვალებული, ღიპ-ღაბაბიანი , მაგრამ ის.
ინტელექტუალი,
იდუმალი,
,,ენციკლოპედია"- როგორც ლიანასთან იტყოდა.
ჰალსტუხის გარეშე, ცრურწმენის თუ რწმენის გამო.
იდგა დაბნეული (ნაზი უკვე ყავას ადუღებს) და დაჯდომას ვერ ახერხებს.
ხვდება და ვერც.
ზის.
დუმილი
წარმოსადგენად უხერხული
ხვდება პროფესორი, უნდა თქვას რამე, ქალი ელის,
ვერ,
ვერ და არა!
ისევ ქალი
,,ყავას უკითხავად გიხარშავთ" ნაზის ნაზი ღიმილი.
,,დიახ" შეძლებისდაგვარად რბილი.
საბჭოთა რკინის კარადა,
ყავა და მადუღარა.
დრო დადუღებისა დუმილით განვლილი.
სკამზე, დაძაბვით მომლოდინე კაცი.
შიში დამალული.
იმედგაცრუებული,
შერცხვენილი იდგა, რამდენი ხნის უკან, ასე დაწყებული ამბის ფინალში.
ქალის ბინაში - ქალის საწოლთან,
სხვა ქალის, ქალისა, რომელიც მას შემდეგ, ერთხელ ნახა მხოლოდ, თავისი ნების საწინააღმდეგოდ.
უეცრად და დაუგეგმავად.
ქმარ-შვილთან ერთად, საერთო ნაცნობთან.
ახლაც თავაზიანობის დროის გასვლის შემდეგ, ადგა და წამოვიდა.
დატოვა შენობა.
ქუჩის ქვაფენილს ჩაუყვა.
იდგა შემოდგომა.




2
ჩვეულება!
ფეხით მიდის პროფესორი სახლში.
ფიქრობს.
ახლანდელ დროებაზე,
წარსულზე,
მომავალზე- არა!
ახალგაზრდობაზე - კომკავშირი, პარტია, დახეული პარტბილეთი, საკანდიდატო დისერტაცია, სადოქტორო. მივლინებები, განსაკუთრებით ტარტუ!
ბატონი!
ღვაწლმოსილი.
ცხოვრებაზე, ადამიანებზე, ირგვლივ და ყოველზე.
ნაადრევი შემოდგომა.
,,ჩოხოსან რაინდდთა" საპატიო წევრისა.
ძველი ქალაქი,
დამახინჯებული ექსტერიერით.
თავისი სამ ოთახიანი ,,აპარტამენტი".
საკუთრება მარტო სულისა,
მარტო გვამისა
პატივცემულ პროფესორისა!
მეზობლებთან საჭირო დროს ურთიერთობა.
ეუცნაურებოდა ძველი ქალაქის ძველ სამეზობლოს!
მთაში შექმნილი ხალიჩა, ხასხასა, კედელზე.
წინაპრები,
დედა.
ტელევიზორი, აბაზანა, სამზარეულო, საძინებელი და ასე ყოფითი დღის ბოლო.
იკითხა იძინა.
გაიღვიძა. ახალი დღე.
ახალი სამუშაო დღე.
და ისიც წავიდა.




3

მუქი ხისფერი კარი გაიღო.
გააღეს!
ბიჭი მოზრდილი თმებით, გოგო-მოკლე კაბით, ორი გოგო ქერა თმებით, კიდევ ბიჭი, მოკლე თმებით და ჯიბის ქვემოთ დაცრეცილი ჯინსით, კიდევ ბიჭი.
ორი ბიჭი,
სამი გოგო
და ასე ორმოცზე მეტნი გამოდის მუქი ხისფერი კარიდან.
ერთმანეთში
წინიდან- უკან, პირიქით,
გვერდიდან - გვერდით საუბრობენ,
ერთი გუშინდელისას,
მეორე დღევანდელისას, ქალისას, კაცისას; ზოგი ბიბლიოთეკარ ქალზე, მეოთხე სართულიდან.
ერთი- ორი ახლად წაკითხულ ლექციაზე.
ასეც ხდება.
ოთახი კი წაგრძელებული, მრავალთაგან ერთ-ერთი.
კათედრა,
კათედრის წინ კაცი , ფურცლებს აგროვებს და საქაღალდეში დებს.
დაიღალა!
ათი წუთი გადააშორა, როგორც ყოველთვის.
ვინმემ დაუფასოს!
გამოდის დერეფანში, მოკლე დინჯი ნაბიჯებით,
მსუქანია,
ყველა ტანწვრილი ვერ იქნება!
ღირსპატივცემული ბატონი,მეცნიერებათა დოქტორი, სრული პროფესორი, კათედრის გამგე.
არასრული სია, პატივებისა,
საკმარისი გასაცნობად.

Tuesday, April 13, 2010

ესკიზი

სარკინეზე პირველად იყო,
პირველად საფარში, მასთან ერთად მეექვსედ.
იჯდა და ელოდა
ელოდა, როდის მოფრინდებოდა მიმინო, თავისი მსხვერპლის დასაუფლებლად.
ოთხი ხაჟო დაიჭირეს გუშინ,
ბადეც საიმედო აქვთ და თუ ღვთის ნებაც იქნება, მიმინო დღეს მის მაჯაზე გაათევს ღამეს.
საათები გადის, ის არწმუნებს, რომ მოლოდინი არ გაცუდდება. აქ ადრეც ბევრჯერ დაუჭერია ფრინველი.
ხაჟოები კი ბადეში ფრთხიალებენ, ელიან დასასრულს.
არ საუბრობენ-
დაიძაბნენ.
კურდღელმა გადაურბინა თერთმეთიოდე ნაბიჯზე, მაგრამ ამისთვის არ მოსულან,
თოფი არ გავარდნილა.
უკვე მოუთმენლობა დაეტყო, ცოტაც და გარეთ დაიწყებს ემოციები სვლას.
მოშივდა, გვარიანად მოშივდა.
ცხენები ქვემოთ ჰყავთ მიშვებული. ფეხები დაუბეს. ცდილობს ბოლომდე გაუძლოს.
არც დაღამება უნდა, თუ არ გამოჩნდა ეტყვის შეწყვიტონ. თავიდანვე არ სჯეროდა.
მონადირე იყო, მაგრამ ცხოვრების; მიმინოთი არ უნადირნია.
თვლიდა მისი საქმე არ იყო, ბუნებასაც თანმობა ეტყობოდა. ეჭვი იზრდებოდა.
ირაო შეკრა,
დიდებულია.
რამდენჯერმე გადაუფრინა. სურვილმა მიაჯაჭვა.
მასავით,
ესმის მისი, ორივენი ცხოვრებაში მეძებრები არიან.
უცებ მოსწყდა და დაეშვა.
ის მართალი იყო ხაჟოს სურვილმა, მიმინო შეიპყრო.
შეუყვარდა, თავისი ჯერ არ დაჭერილი მიმინო.
თავისი კლანჭები ჩიტს ჩარჭობოდა, თვითონ კი ბადის ტყვე შეიქნა.
არჩევანს წაყვა თავისუფლება.
უბოძებს და იბოძებს, ლამაზია.
აღტაცებას მღერის სულში.
ეშვებიან, მოშორებით ცხენებს იჭერენ და ბრუნდებიან.
ის უკვე მეგობარია, მიმინოს მეგობარი.
შემდეგ ყველაფერი წესის მიხედვით უნდა გაკეთდეს.
უნდა შეეჩვიოს ორი მეგობარი ერთმანეთს. მტაცებელი-მტაცებელს. გულის რიტმი უნდა გაუცვალონ ერთმანეთს. ფიცი უნდა დადონ უსიტყვო.
მასთან სახლში დააპურეს და გაუჩინარდნენ, დატოვეს თავის ახალ მეგობართან მარტო.
შებინდდა, ყველაფერი ახსოვს რაც ასწავლეს.
დაჯდა და სულიერთან ერთად ღამის გატეხვას შეუდგა.
მთელ ღამეს ერთად მდუმარებაში გაატარებენ და შეიყვარებენ.
გრძნობს მეგობრის ძლიერებას.
გრძნობს გამოცდის სირთულეს.ნდობის მოხელთებას.
ისინი გამთენიისას უკვე ერთნი იყვნენ.

Monday, April 12, 2010

ვინც ჩემს შემდგომად...

[და ისინი] ცის ღვთაება ტაროსს შევწირე// და ისინი ცის ღვთაება ტაროსს კვლავ და[ვუდგინეთ].// ვინც ჩემს შემდგომ მეფედ გახდება// და [ქ...ნას,][...მ]ას და ხარქიუნას- ნე[სას(ამ) მტრებს-]// კვლავ ვინც დაასახლებს, იგი ნე[სას // მტერი] იყოს და იგი ყველა ქვეყნის //[მტერი იყოს]. და ვითარცა ლომი ქვე[ყანას...].
ქრ.შობამდე მე16 საუკუნე ,,მეფე ამუნას ქრონიკა" ხეთური თიხის ფირფიტა
არასდროს დასრულდება-
ვინც დაასახლოს, ვინც გამრავლდეს, ვინც გაიხაროს და მრავალი ვინც. ბოლოს ვიღაცა ჩათვლის ნიჭად წყევლას და მამა-პაპურად მიგვაწყევლის ტელეეთერიდან და სამართლიანადაც, ღირსები ვართ.
და ეს ბედ დაწყევლილი ხალხი დავდგებით და მოვყვებით: ვინც დაასახლა, ვინც გაამრავლა, ვინც გაიხარა (ამათ განსაკუთრებულად) და ასე.
ცნობილი გამოთქმა გვეუბნება: ჯარისკაცს გენერლობა სურსო.
გადაგვარჩინა ღმერთმა ჩვენში ჯარისკაცობა არავის სურს(ჩემი სიმპათიები ამათ).
აქ ცნობილი გამოთქმაა ყველას პრეზიდენტობა სურსო(მერე რა რომ არ გაგვიგონია,ჩუმი გამოთქმაა)!
ახლა მაინც ხო დავრწმუნდით, პრეზიდენტებიც მოკვდავნი არიან!
მაშინ პატრიარქობა სურსო (სასახლე, შემოციცინათებული 6000000 თვალი, უკეთ 3000000 წყვილი თვალი, ბრძანება კურთხევა რომ გონიათ თვალების პატრონთ (მართლები ხართ მართლაც იქნებ ვინმე ბრმაა ერთი თვალით ან ორივეთი , ან კიდე იქნებ ვცდებით და ამდენიც არავართ, როგორც არის)).
ცოტა გარჯა სჭირდება, მაგრამ ,,ვარდი უეკლოდ ვის მოუკრეფია?!"
და ასე გადიოდა ჟამი,
მრავალჟამიერი.
არადა რომ წერია, იმ დალოცვილზე:
,,ვინც ჩემს შემდგომ მეფედ გახდება// და ხათუსას კვლავ დაასახლებს,// იგი ცის ღვთაება ტაროსმა განგმი[როს!]
ბევრს ჯერა ჩვენი ხეთური წარმომავლობის...

ორშაბათი

სელი ხელით გადასწია... ასე დავიწყე მოთხრობა, რომელიც მეზობლის ბავშვს დღეს დავუწერე. შეყვარებულ არაბ ქალზე და არაბული ზღაპრის ცეცხლისფერ უდაბნოში ვიმოგზაურე. ბოლო კი ასეთი გამოდგა: გმადლობ მაგრამ ამას ჩემს მაყვალა(სახელი შეცვლილია)მასწავლებელს ვერ ვანახებო.ალბათ ახლაც წერს საბრალო. ახია! გამბედავი უნდა იყო ადამიანი თავიდანვე, თორემ ჩაანაცვლებ მაყვალა მასწს. და ივლი წრეზე.
არაბეთი კი მართლა საოცნებოა მხარეა ჩემთვის, მორწმუნე მუსლიმივით მინდა ვიმოგზაურო.
უპატივცემულობაში არ ჩამეთვალოს- ყველას რწმენა დასაფასებელია, ისევე როგორც არრწმენა.
წვიმს-გაზაფხულია!
ხვალ ალბათ მზე იქნება (მეტეო პროგნოზების არ მჯერა)!
არც ვიცი საჭირო იყო თუ არა საერთოდ მეტეო გადახვევა.
საერთოდაც თუა რამე საჭირო ამ ქვეყნად, გარდა სიშიშვლისა - სულის სიშიშვლისა(?!)
ალბათ გაზაფხულის ბრალია
ჭეშმარიტებების ბრალია დაბადებიდან თავი რომ გამოგვივსეს...
ბავშვებმა, საერთოდ არ იცოდნენ 9 აპრილს რა მოხდა- ამ დღეებში ჩემს ირგვლივ!!! იქნებ ასეც ჯობია. მთელ ჩემს ბავშვობას სანთელ ანთებული ,,მამაო ჩვენოიანი" ღონისძიებები სულს უმახინჯებდა, ადუღაბებდა ,,პატრიოტულ" გრძნობებს, ყოველ ნაბიჯზე თვალთ ლიბრად რომ ეკრება.
მითოლოგიის გაკვეთილები- ვიღაცის პატრიოტულმა თავმა რელიგიის გაკვეთილად , რომ აქცია.
დავიწყებული გილგამეში და პავლეთ ქცეული სავლე.
რამდენი დაჭირდება კიდევ- საბჭოეთში მართლაც ხარისხიანად აშენებდნენ.
მოასწრეს!
შექმნეს!
მათ დამოუკიდებელი საქართველო შექმნეს!
,,პატრიოტი" მოქალაქეების საქართველო.
ვინც რა უნდა ის თქვას ,,ჩვენი სამშობლო დიდების ღირსი..."
დღეს ორშაბათია და არაფერი შეცვლილა
არ ვიცი გულწრფელად წერა თუ გამომივა, მაგრამ უნდა ვცადო, მოზომილ წერას აზრი არ აქვს!